hkm
@HekimKitap
46 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Göğüs kafesi bir mayın tarlasına dönüştü birden. Yoluna tuzaklanmış kedere ayak bastı kalbi ve var gücüyle çırpındı önce, içine hapsolduğu duvarları yumrukladı. Ama çok sürmedi yorulması, ki zaten epeydir hep yorgundu biraz. Boşa uğraşıyordu üstelik. Nereye kaçabilirdi ki bundan? Kendini nasıl kurtarabilirdi? Kırgın bir teslimiyet içinde vazgeçti direnmekten, çabalamaktan vazgeçti. Kederini özgür bıraktı. Ve kalbindeki keder, bir
atım sonra, onu parçalara ayırarak infilak etti.
Bir bedel ödeyen olmasını istedi o an yanı başında. Biri onunla aynı ağacın altında otursun, kolunu omzuna atsın ve ona hiçbir şey sormadan, tek kelime konuşmadan, hislerini öylece anlasın istedi. Yalnızca bir bedel
ödeyenin yapabileceği gibi, bir başkasının acısını paylaşır gibi değil, kendi canı yanar gibi onu anlasın ve yüreğindeki ağırlığı biraz olsun hafifletsin istedi.
“Sen bizi kandırdın! Hepimizi kandırdın, Şehirli! Kendini bile kandırdın belki! Biz senin ne dostun ne kardeşin... Biz senin hiçbir şeyin değildik. Hayatının bir ucundan geçip giden köylülerdik sadece biz.”
Reklam