hkm
@HekimKitap
46 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Bir bedel ödeyen olmasını istedi o an yanı başında. Biri onunla aynı ağacın altında otursun, kolunu omzuna atsın ve ona hiçbir şey sormadan, tek kelime konuşmadan, hislerini öylece anlasın istedi. Yalnızca bir bedel
ödeyenin yapabileceği gibi, bir başkasının acısını paylaşır gibi değil, kendi canı yanar gibi onu anlasın ve yüreğindeki ağırlığı biraz olsun hafifletsin istedi.
Reklam
“Sen bizi kandırdın! Hepimizi kandırdın, Şehirli! Kendini bile kandırdın belki! Biz senin ne dostun ne kardeşin... Biz senin hiçbir şeyin değildik. Hayatının bir ucundan geçip giden köylülerdik sadece biz.”
İki insanı birbirinden ayrı tutan sebepler, en mühim ve haklı olanları bile, üzerlerinden bir ömür geçtiğinde önemini yitirir. Yıllar çiğneyip tükürür onları, hafifletip eksiltir, anlamsızlaştırır.
“Yarat!” diye fısıldadı Düşgetiren.
Eğer senin için öleceksem, seve seve yaparım bunu! Ölümüm acılar içinde olsa bile gülümseyerek veririm son nefesimi. Beni al! Ya da benden istediğin her neyse onu...
“Yarat!” diye fısıldadı Düşgetiren.
Kendimi sana sunuyorum. Sana teslim ediyorum kendimi. Ruhum, bedenim, kutsal saydığım her şeyim senin olsun! Adağımı kabul et ve beni ben yapan ne varsa söküp al istersen benden. Hepsini al ve beni yüklerimden kurtar! Seni mutlu edecekse yalvarırım al onları, al çünkü hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri, hiçbiri...
“Yarat!” diye fısıldadı Düşgetiren.
...hiçbiri senin varlığın kadar değerli değil.
Kadir de gülümsedi, kollarını açıp ona sımsıkı sarıldı.
Ve Tarık’ın kalbi yine, köye döndüğünden beri sürekli kapıldığı o benzersiz hisle dolup taştı. Bir ömür önce, evlerinin bahçesinde Kadir’e bir daha asla kavuşmayacaklar gibi sarılışı sanki yalnızca bir an öncesiymiş, sanki
aralarında yıllar olan bu iki kucaklaşma, birbirlerine incecik, büyülü bir iplikle bağlıymış ve insan o ipin ucundan tutmayı, onu yakalamayı bir başarabilse kendini yıllar öncesinde bulabilirmiş gibi hissetti.
Reklam