Ruh yüceliği ve asaleti ile değil de parayla
kazanılan dostlukların sürekliliği yoktur, bu yüzden de gerektiğinde kullanılamaz. İnsanlar kendini sevdiren birisinin canının yanmasını korku yaratan birisininkinden daha az önemserler; çünkü sevgi, sıkıntı veren her durumda çıkarlar doğrultusunda
kopan bir minnet bağına tutunur, korku ise asla kaybolmayan bir ceza endişesiyle doludur.
Min ne dost û ne yar e,
Sêwîtî gelek zor e,
Jîyan e wê bibûre,
Berkeno, xwe şaş nekî.
Min îro l’eyneyê nêrî,
Ne dêm maye û ne gulî,
Tu bûy hemderdê bilbilî,
Dikî feryad û fîgan e.
Dikî nalîn û kalînê,
Ezabê qebrê dikşîne,
Tu dest ji dinyê hilîne,
Xweda rehman û rehîm e.
L’vê kambaxê xweşî nîne,
Rastî mirye xwehr dixwîne,
Xweşbêj e ehlê şeytîn e,
Berkeno, tu xwe şaş nekî.
Tu xwe bêhiş û şaş nekî,
2evdê xwedê aciz nekî,
Ew xwehr bêje tu rast bikî,
Nebe kesê yê dirize.
Bes bike hawar û qêrîne,
Ga dimre cotyar dimîne,
Paşeroja xwe bibîne,
Nebe kesê her xusirî.