İnsanların en büyük günahı nedir bilir misin Varenka? Bir başkasının acısını, sanki kendi başına hiç gelmeyecekmiş gibi, bir tiyatro sahnesini izler gibi seyretmeleridir. Merhametleri bile sahtedir; çünkü acıyan gözlerle bakarken bile aslında 'Çok şükür ben onun yerinde değilim' diye düşünürler.
Sokaklarda yürürken yüzlere bakıyorum; herkes kendi derdinin içine öyle bir gömülmüş ki, yanından geçen birinin ölmek üzere olduğunu görse, sadece vaktini aldığı için kızacak gibiler. Merhamet artık sadece kitaplarda kalan eski bir kelime mi oldu efendim?
Bizim gibi insanların tek bir lüksü vardır Varenka; o da hayal kurmak. Ama hayaller de bir süre sonra insanın karnını doyurmuyor, sadece ruhunu daha çok acıktırıyor.
Ömrüm boyunca bir şeylerin düzelmesini bekledim. Yarın daha iyi olacak dedim, öbür gün her şey değişecek dedim. Ama sonra anladım ki; hayat beklediğimiz o 'güzel günler' değil, o günleri beklerken tükettiğimiz bu gri saatlerin kendisiymiş.