Helin

Sırça Aynada İnsan
bazıları elindeki teraziyi adalet sanır kendi yükünü hafif başkasınınkini ağır tartar . bazıları kendini ışık sanır karşısındakini gölge kendi sesini hakikat başkasının suskunluğunu hata oysa…; aynı toprağın sinesinde demlenir bütün canlar aynı güneşin altında büyür . ve hiçbir çocuk hangi kapıdan dünyaya düşeceğini hangi annenin duasına hangi yoksulluğun içine hangi kırık kapının eşiğine doğacağını seçemez zira hayat…; herkesin aynı yerden başlamadığı uzun bir yokuştur kimi gölgede büyür kimi güneş altında kavrulur kimi ekmeğini alın teriyle yoğurur kimi vicdanını bir avuç çıkar uğruna savurur .
Şiir