Dünya üzerinde herhangi bir yer en huzurlu hissettiğin yer olabilirmiş. Yerle mekanla da çok alakalı değilmiş aslına bakacak olursan. İnsan evsiz kimsesiz kalabilirmiş. Büyürken en sevdiğini kaybedip ömür boyu bir yasın sancısını da taşıyabilirmiş. Mutluluk sabit bir duygu değilmiş insan hep mutlu olamazmış, hep mutsuz da olamazmış. Ama bir his varmış en huzurlu yerdeymişsin gibi kimsesizliğine aldırış etmemek gibi yasını sancını umutsuzluğunu paylaşırmış gibi. O hisse sarılıp bir olduğunu hissetmek gibi. Olmuş gibi hep varmış gibi benimle büyümüş beni büyütmüş elimi tutmuş gibi. Yola devam ettikçe evine varmış gibi bir his varmış....