Kendi esmasını bulamayan (aramak için çaba harcamayan) insan insanlar nezdinde başarılı, güçlü ya da özgüvenli gözükse de iç dünyasında ince bir kristal gibi narin ve kırılgandır.
Bana, 'Bir insanın kendine yapabileceği en büyük kötülük nedir ' diye sormuş olsanız, 'Kendini kaybetmek/hiç etmektir' derdim. Çünkü kişiye Rahman-ı Rahim tarafından verilmiş en kıymetli hediye kendisidir. İnsanın kendisi , Allah'ın ona ruhundan bir parça üflediği , kendine has esma karmasıyla donattığı, aynı el izi, retina biçimi ya da dil izleri gibi yalnız kendisine özgün kılınan halidir. Bu nedenle insan kendi olabildiği ve kendini olduğu haliyle ortaya koyabildiği sürece mutlu ve huzurludur.