Hester
@Hester_Gray
20 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ölüler yokluklarıyla değil, daha çok onlar ve bizler arasında söylenemeyenler yüzünden acı verirler.
Sayfa 141
nerede bir şiddet olayı yaşanmışsa, atmosferinde birşeylerin sonsuza dek değiştiğini anlattı: Hava dinginliğini yitiriyor, bozuluyordu ve bu bozulma, ortamın yumuşamasını sağlayacağı yerde, başka felaketlerin oluşmasını besleyecek bir güç oluşturuyormuş. Anlayacağın kan dökülen bir yere, tekrar, tekrar kan dökülecektir, demek oluyor bu. "Yeryüzü," demişti medyum sözünü bitirirken, "bir vampire benziyor, kanın tadını bir kez aldı mıydı yeniden istiyor, tazesini ve daha çoğunu arzuluyor."
Yıllarca kendi kendime sordum, yaşadığımız bu yerler acaba içten içe bir laneti mi besliyor, kuluçkaya yatırıyor; hâlâ da bunu sorar, ama bir yanıt bulamam.
Sayfa 109
Bana öyle geliyor ki belleğin işlemesi derin dondurucununkine benziyor biraz. Hani içerde uzun süre bıraktığın bir şeyi çıkarınca nasıl olur bilirsin. Başlangıçta tuğla gibi serttir, kokusu, tadı yoktur, üzeri beyaz bir zarla kaplıdır; onu ateşe koyar koymaz yavaş yavaş formuna, rengine kavuşur, kokusu mutfağı sarar. Bunun gibi hüzünlü anılar da uzun zaman boyunca belleğin sayısız karanlık mağaralarının birinde uyuklarlar, orada yıllarca, on yıllarca, bir ömür boyunca kalırlar. Burada günlerden bir gün onlara eşlik etmiş olan acı, yeniden yıllar önce olduğu gibi yoğun ve yakıcı olarak ortaya çıkar.
Sayfa 90
İlaria diye düşünüyordum,bostanını ekip ilk bitkilerin filizlendiğini görünce,bir şeyin onlara zarar vereceğinden korkan bir çiftçiye benziyor.bunun üzerine suya ve rüzgara dayanıklı bir naylon örtü alıp üzerlerini kapatıyor,sonra tırtıllardan ve zararlı böceklerden korumak için bol bol ilaç sıkıyor.hiç dur durak bilmeden uğraşıyor;gece gündüz,bostanını nasıl koruyacağını düşünmediği bir an bile yok.
derken bir sabah naylon örtüyü kaldırdığında tüm bitkilerin çürüyüp solduklarını görüp hayretler içinde kalıyor.onları kendi hallerinde büyümeye bıraksaydı bazıları gene ölürdü ama bazıları da dayanır,yaşardı.onun diktiklerinin yanında rüzgarın ve böceklerin taşıdıkları da yetişirdi.kimi ayrıkotu olur,yolunur ama bazıları da çiçek açar ve renkleriyle bostanın tekdüzeliğini yok ederlerdi.anlıyor musun?
böyledir bu dünya,yaşam cömertlik ister:insanın kendi içindeki karakteri yetiştirmesi,ama bunu yaparken de çevredeki hiçbir şeyi algılamaması,hala soluk alsa da ölü olmaya benzer.
Sayfa 69