Belki de dünyada var olmanın iki yolu vardır -iki yarım küre malum- ilki anı yaşamak ikincisi anın dışında var olmak. Peki hangisi daha gerçek?İkisini birden bir tür huzur ve düzen içinde deneyimlemek mümkün mü? Ve bu iki ayrı düzlemde var olma hali sadece birini tercih edenlere nasıl açıklanabilir?
Ve belki de artık gerçekten o kadar kırılgan ve uysalım… dış dünyaya gösterdiğim yüzüm içimdeki kile öyle derinlemesine işledi ki izi artık kalıcı hale geldi.