O kadar sakindi ki şehir ürperdim. Beni hayatta en çok bu sakinlikler korkutur: Ya için için kıpırdanan , bilmediğim, görmediğim, hissetmediğim şeyler varsa bu sessizlikte diye düşünür, trajedilerin bizi en gündelik,en banal,en her zamanki hayatımızı yaşarken gelip bulacağına inanırım.
İnsan nasıl bazı kitapları çok severek okusa da, bir süre sonra neler olduğunu unutur ve o kitaptan sadece bir duygu kalırsa geriye, o günden de bana sadece bir duygu kaldı.
Her gün uyandığımda yaşadığımı,sadece yaşadığımı, varlığımdan başka hiçbir şeyi hissetmediğim o ne mutlu ne de mutsuz anın hemen arkasından başlardı hayat.