Sonsuz işkence sessizdir, biz de o andan itibaren sessiz kaldık; bir depremle toprağa gömülmüş iki mermer sütun gibi taşlaştık. Bir nefes bile kırılabilecek kadar incelmiş olan kalplerimizin bağları kopacak diye korktuğumuzdan, ikimiz de konuşmak istemiyorduk.
Bugün, o karanlık yıllar geçmişin izlerini silerken, bana güzel rüyadan, görünmez kanatlarıyla başımın çevresinde fırıl fırıl dönen, varlığımın en derin yerinden boğuk iç çekişler çıkaran, gözlerimden umutsuzluğun ve özlemin acısını damla damla akıtan acı hatıralardan başka bir şey kalmadı.