bazen gözlerimi kapattığımda tüm dünya sessizlikle üzerime çökmüş gibi hissediyorum.içimde bir boşluk var ne kadar doldurmaya çalışsam da bir türlü dolmuyor, sabahları uyanmak bir yük yatağımdan kalkmak bir mücadele işe gitmek insanlarla konuşmak hatta bir kahve hazırlamak bile zor geliyor. hayattan keyif almak eskisi gibi mümkün değil eskiden bir şarkı çaldığında bir çiçek gördüğümde güneş vurduğunda içimi ısıtan o his şimdi uzakta bir hayal gibi halsizim motivasyonum düşük küçük şeyler bile yoruyor beni. yemek yemek istemiyorum ama bazen de sürekli bir şeyler yiyorum uyku düzensiz gece uyanıyorum sabah uyanmak kabus gibi içimde sürekli bir sessizlik ve yalnızlık var.kimse anlamıyor gibi geliyor ya da ben anlamak istemiyorum.insanların kahkahalarını duyduğumda bir yerlerde kaybolmuş gibi hissediyorum ama bir yandan da gözlerimi kapatıp sadece bir an olsun huzur bulmak istiyorum. birine sarılmak birinin tamam seninleyim demesini duymak.bazen umutsuzluk öyle derin geliyor ki sanki hiçbir şey değişmeyecekmiş gibi ama biliyorum bu hisler geçici belki küçük bir adımla belki bir dostla konuşarak belki de profesyonel destek alarak.