Küçüklüğümden beri hiç kendi başıma arkadaş edinemedim. Diğer insanlarla alakam olsun istemediğim halde onların gözünde nasıl göründüğümü çok düşünürdüm. İnsanları çok dikkate alırdım ki böylece göz önünde durmazdım.
En önemli şeyler , söylenmesi en zor olan şeylerdir. Çünkü kelimeler küçültür onları. Kafanızın içindeyken sonsuz gibi kocaman görünen şeyleri kelimeler hayat boyuna indirger. Ama hepsi bu kadarla da kalmaz. En önemli gizli şeyler yüreğiniz nereye gömüldüyse oraya pek fazla yakındır. Düşmanlarınızın çalmaya can attığı bir hazinenin işaret taşları gibi. Sırrınızı açıklamak size çok pahalıya mâl olurken karşınızdaki insanlar size garip garip bakarlar , ne dediğinizi hiç anlamazlar ya da bunun nesini bu kadar önemli bulup yarı ağlar gibi söylediğinize bir anlam veremezler. En kötüsü bu bence. Sırrın kilitli kalması , söyleyen bulunmadığından değil de anlayışlı bir bulunmadığı olunca. En kötüsü bu.