Hilâl
@Hilitomilito
Şu anda okuduğu kitap
Sadece Dorian'ın değil hepimizin portresi
Siz hiç kendi portresinden korkan birini gördünüz mü? Ya da okudunuz mu? Bugün sizin içinizde, kendi portesinden korkan birini okumanız için bir ateş yakmaya geldim.
Kitaptaki ana kahramanımız Dorian Gray, halk tarafından çok sevilen, el üstünde tutulan, yakışıklı, efendi, herkesin olmak isteyeceği biri olarak karşımıza çıkmakta. Kitaptaki tasvirler o kadar yerindeydi ki Dorian Gray’in doğa üstü güzellikte bir insan olduğuna ben de ikna olmuştum.
Kitabımızdaki bir diğer yan kahraman olan ressam Basil, Dorian’ın onun için bir ilham perisi olduğu fikrine o kadar kapılmıştı ki artık onsuz resim yaptığında tatmin olmamaya başlamıştı. Bir gün Basil, Dorian’ın bir portresini çizmek istedi. Aldı Dorian’ı karşısına başladı çizmeye. O kadar iyi bir portre ortaya çıkardı ki çevredeki herkes portreye kelimenin tam anlamıyla bayıldı. Basil bu resmi çerçeveletip Dorian’a hediye etmek istedi. Dorian da, resmi aldı ve odasının en güzel köşesine astı. Ancak zaman geçtikçe Dorian portrenin değiştiğini sanki yaşlandığını düşünmeye başladı. Portredeki kendiydi ama farklı hissediyordu. Portreden utanmaya başlamıştı. Ama bu düşüncesinin bir delilik olduğuna inandığı için kimselere söyleyemedi. Sadece portreninin üstünü örtmek ile yetindi.
Gel zaman git zaman Dorian artık Basil’in yanına çok uğramaz oldu. Çünkü artık başka bir tutkusu vardı… “Sibly Vane”
Dorian gittiği bir tiyatro oyununda gencecik bir kızın hem oyunculuğuna hemde güzelliğine vurulmuştu. Her gece onu görmek için aynı oyunları izlemek zorunda kalsa dahi gözünü Sibly’den alamamaya başlamıştı. Ateş bacayı sardığında onunla konuşmak için oyun çıkışlarını beklemeye başladı. Sibly’de Doriandan çok hoşlanmıştı. Hatta ona “beyaz atlı prens” diyordu. Gel zaman git zaman aşkları o kadar alevlendi ki bir gün herkesin karşısına biz
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şeytanın Kötüsü: İnsanEdebiyat
Bugünkü konumuz okurken beni etkileyen çokça altını çizip düşündüğüm o kitap: Şeytan’ın Günlüğü. Öncelikle konusundan biraz bahsetmem gerekirse şu şekilde açıklayabilirim. Kitabımızın konu aldığı şeytan cehennemde canı sıkıldığı için ve insanları daha yakından tanımak için dünyaya Amerikalı bir milyarderi öldürerek onun kılığına girmiş bir vaziyette gelir. Hikayenin sonuna altını çizdiğim noktalara değindikten sonra gelmek istediğim için şuanlık orayı es geçelim.
Kitapta ilk altını çizdiğim cümle şu oldu:
“Evrendeki en saçma aynalar gözlerdir, yalnızca yansıtmayı becerirler de karanlıkta bu zavallı hünerlerini bile yitirirler.” (sayfa10)
Şeytan bu satırları günlüğüne yazarken karanlığa alışmaya çalışıyor fakat ona o kadar korkutucu geliyor ki kendine bu korkuyu yediremiyor ve insanın ne kadar korkusuz olduğuna şaşırıyor. Karanlık bir odada bilinmezlik içinde nasıl gözlerini kapatıp uyuyabiliyorlar diye düşünmeden edemiyor.
“Yaşamın yitip giden her bir saniyesine sihirbaz titizliğiyle eşlik eden bu sayacı bağırlarında nasıl taşıyabilirler?” (sayfa11)
Bu cümlede ise şeytan yine korku içinde şunu düşünür: Aynı anda hem yaşama hem ölüme olan uzaklığı sayan kalp atışı nasıl insan için normal bir şey olabilir?
“Tıpkı duyma gibi görmenin de aklın önünde ne büyük engel oluşturduğuna ikna oldum: Şu dünyada dahilerin kör, en iyi müzisyenlerin sağır olmasına şaşmamalı.” (sayfa35)
“Geride bırakabilmesi, insanın en mucizevi kabiliyetidir.” (sayfa54)
Okurken sinirlendiğinde söylediği bir söz beni gülümsetmişti bunu koymadan olmaz diye düşündüm :)
“Galileo dönemleri geçti artık Bay Wandergood, artık dünyanın döndüğünü hepimiz biliyoruz!” (sayfa58)
“Yalnızca başkalarını aldatabilene nasıl büyük yalancı denir? Asıl kendine yalan söyleyip bir de ona inanacaksın- işte sanat budur!”