N
@Hisli1okur
Bazı kitaplar bittikten sonra
insan biraz kendini okur..
Kitap bitti. Son hikâye yalnızca burnumun direğini sızlatmadı, gözlerimde biriken yaşları da taşırdı. Eğer bu hikâye kitabın sonunda olmasaydı, okumaya bir süre devam edemezdim. Yazar da bunu düşünmüş olmalı ki hikâyeyi sona eklemiş. :)
Bu ilk kitap kısa hikâyelerden oluşuyor, ardından başka kitaplar gelsin istiyor insan. Hikâyelerin birçoğu kadına dair, ama yalnızca kadınlardan ibaret değil. Anlatıların genelinde bir hüzün var, bu hüzün daha çok karakterleri anlamaya çağırıyor insanı. Okurken hem görülmüş hissettim hem de kendime rastladım.
Reklam
Karakterimiz çocukluğundan beri taş toplayan onların bazılarını denizde sektiren bazılarını ise saklayan kasabalının gözünde garip birisi. Taş sektirmeyi öyle güzel anlatıyor ki, okurken ben de bir suda taş sektirme isteği duydum. Bunu hâlâ bir oyun olarak sürdürmesinin elbette bir sebebi vardır. Okurken şunu düşündüm: Hepimizin aşırıya kaçtığı, aşamadığımız şeylerden sıyrılmak için yöneldiği uğraşlar olur; bu bazen taştır, bazen kitaptır. Kaçtığımız şeyler farklı olsa da bizi kaçıran şey aynıdır: içimizde biriken, taşınamayan bir iç ağırlık..
Karakterin isimsiz oluşu ve takıntısının herkesin dilinde olması nedeniyle zamanla deli sayılmak ister hâle gelmesi; onu anlayan bir deliyle! vakit geçirip ondan öğütler alması bana anlamlı geldi.
Hikâye başta sakin ilerliyor sonra hızlanıyor. Bazı konuların bilinçli olarak açık bırakıldığını düşündüm. Mezar taşıyla ilgili bölümden sonra ise bir süre durup devam edemedim.
İç Kanama, insanın içinde taşıdığı acıları anlatıyor. Her öyküde farklı bir insan ve farklı bir yara var ama hepsinin kökü aynı: yalnızlık, vicdan ve geç kalmışlık. Hüseyin Su’nun karakterleri konuşamayan, içinden bağıran insanlar. Yazarın sade dili sayesinde insan kendi iç sesini ve yaralarını duyuyor, her hikayede kendi iç kanamasıyla yüzleşiyor..
Puan vermedi·90 syf.··
Beğendi
·2025 5. kitabı
·35 saatte okudu
·Okunma: 31 Ağustos 2025 02:37
Kağıt Ev, kitaplara yazılmış bir aşk mektubu gibi başlar ama sonunda acı bir uyarıya dönüşür. Carlos Brauer’in kütüphanesi önce bir sığınak, sonra bir hapishane, en sonunda da sessiz bir kayboluşun mekanı olur. Onun hikayesi bize şunu anlatır sanki:
Kitapları sev, onlarla yaşa ama onların içinde kaybolma.
