Aciziyetimin gözlerimi doldurduğu zamanlardayım.
İrademle hiçbir şeye yön veremeyeceğim gerçeği de gözlerimi doldurmuyor değil. Hayatta bir şeyi bile değiştiremeyen, kendi kararlarını ne için ve neden aldığını bilmeyen bir zihinle yaşam mücadeleme devam ediyor olmak da bir hayli can sıkıcı. Bu kadar ölçüsüz yaşanmış bir hayatın makul bir açıklaması olamazdı. Ölmek istiyorum bu bayağı hayattan kaçmak için istenen bir durum değil, sadece ruhların konuştuğu sevginin hissedildiği o güzel hayata geçmek istiyorum. Bekliyorum sevdiğini bekleyen bir maşuk gibi ölümü bekliyorum. Yaşanacak hayatlar umut vermiyor artık. Yaş aldıkça geçmişe dönmek isteyen bu ruhum daha fazla yaş almak istemiyor. merak etmiyor bu beden geleceği ve hevesi de kalmadı galiba. Benim beklediğim bu. peki ya sen, beklediğin nedir?