Hivoland
@Hivoland
“Yaşarken verilmeyen çiçek, öldükten sonra mezarımıza konulacak kadar; anlamsızdı bu hayat.”
Uraz'ı Sevemedim - Enkaz Altındakiler
Merhabaaa!
Ders molasında böyle bir inceleme yazmak tam benlik bir hareket. Jdjdjdjdhdhx Matematik çalışıyom. Seviyom ama beynim buharlaştıı.
İlk olarak kitabın kitlesi tarafından çok fazla beğenilen ve "Beyza'nın en iyi kitabı" ismi ile söylendiği için okumaya başladım. Keşke okumasaydım dediğim o kitap.
Bu kitapta da ne yazık ki Beyza ana karakterleri yan karakter gibi yazmış. Hani ben Kumru'nun bir güçlü yönünü göremedim. Hep karamsar ve hep içine kapalı.
Tuhaf olansa ilgisiz bir çocuk genellikle hissizleşir. Lakin Kumru hiç de hissizleşmemişti.
Yaşadığı çocukluk normal bir çocukluk değil. Ama konu her ne olursa olsun ilgisiz kalan bir çocuk hissizleşir ve duyguların yansıtamaz. Buna rağmen Kumru öyle değildi. İstediği zaman ağlayabiliyor istediği zaman da üzgün bir hâl alabiliyordu.
Bu kitapta Uraz denen karaktere hiç mi hiç ısınmadım. Nedenini bilmiyorum ama bana böyle hiç gerçekçi gelmedi. Ha dersek Burada en sevdiğin karakter kim bu soruya muhtemelen, Araz derdim.
Acayip çok seviyorum. Konu her ne olursa olsun o kitaba girdiği an "oha" deyip hızla kitap okumaya devam ediyordum. Hele hele o sevdiği kadının fotoğrafına bakarak uyuyakaldığı o sahne içimi eritti.
Kitap güzeldi yazım dili Beyza'nın basit değil. Bana göre değil. Zaten kitaplarına en çok değer veren yazar bana göre Beyza. Lakin kitabın konusu basit bile olmazsa bana göre hiç iç açıcı gelmedi.
Kitap bittiğinde ağladığım bir nokta varsa o da babasının Kumru'ya, "bir çocukluğu nasıl bir keke sığdırayım?" demesiydi. İçime orada çok acıtmıştı ama hanii...
Güzel bir kitaptı böyle kitaplara devam etmenin dileğiyle, ama bundan önce kesinlikle şu kadın karakterlere bir el at be ablam. Güzel yazıyorsun ama bunları bir yakın dövüşte göremedik. Ajan kurgusu yazmanı bekliyorum
Hakan ben senin dilini burun deliklerine sokayım!
Merhabaaa!
Bu kitabı bitireli 3 ay oldu. Hani bir özlem yok, tekrardan başlama gibi bir istek yok.
Kitlesi tarafından çok fazla beğeniliyordu. Çok büyük bir hevesle başlamadım ya da çok büyük bir beklentiyle.
Lakin kitabın konusunu bilmiyordum ama tahmin edebiliyordum. Ve tahmin ettiğim gibi de çıktı.
Bu kitabın hangi yılda ne zaman çıktığını bilmiyorum. Lakin gündemimizde zaten bu tür olaylar gerçekleştiği için kitap pek ilgimi çekmedi.
Birçok yorum gördüm. Kitlesinin bir kısmı Gökçe'nin ölümünün çok çabuk olduğunu söylüyor, bir çoğu da zaten kitabın konusunun bu olduğunu açıklıyor. Ki ben de bu kısımdayım.
Kitap güzeldi ama ben hiçbir karakterle bağ kuramadım. Kitapları tekrardan okuyan bir okur değilim. Okurum. Bittikten sonra kenara bırakırım. Çünkü ben kitapları bir insan misali düşünüyorum. O kitapta da başka bir insanın başrol olduğu bir hikâye var. Başka bir kitapta da başka bir karakterin başrol olduğu bir hikâye var.
Özellikle Hakan'dan nefret ettim. Kitabın ilk başından beri çok gıcık tuttum ta ki, Burcu'ya, "Seni öz baban bile sevmedi benim sevmemi nasıl beklersin?" Diyene kadar. Orada acayip bir şekilde ona sövmüştüm.
Gerçek hayatta da, hayal âleminde de erkeklere güven olmadığını burada açıkça belirtilmiş.
Gökçe karakteri hoşuma gitti. Çünkü genellikle ben zayıf, güçsüz gözüken karakterlerden hoşlanmam. Hele hele kendini ezikleyen. Ki bana göre kadın karakterler bu dünyayı güzelleştiren kişiler.
Alper'i de sevdim ama Alper de hani çapkın bir hâl var. Bu zaten kitapta da yazılmış ve belli de olmuş.
Yankı ve Burcu çok güvensiz arkadaşlar gibi gelmişti.
Kitapta belki de en iyi karakter Erdem. Lakin bu benim düşüncem. Her ne olursa olsun Erdem'in bir kötülüğünü görmedim. Ki Yankı'ya aşık olmanın meselesini saymıyorum. Aşk bu kimi seçeceği belli