Saat kaç olursa olsun beni arayabilirsin,
ancak açıp efendi olmam artık.
mesaj atabilirsin, susma hakkımı kullanırım.
eskisi kadar katı değilim.
karşıma çıkabilirsin elbette.
sanki daha evvel gönül bağım olmamış gibi
burnumun dikine yürürüm, sen üzülürsün.
ağlaya bilirsin, bunu benim senin yüzünden olan
hayata küskünlüğüme sayarsın.
ben halden falan anlamam artık, içebilirsin de.
işte o zaman bana gelme. işkembe çorbasıyla gram alakam yok.
yaralarımı saran insanlar lazım bana, bir yara daha açan değil. biz seninle olsak olsak mahalleye rezil oluruz anca. iyisi mi, sen otur, ağla,düşün,üzül,sıgaranı yak.
ben artık "uyursam geçer" cinstenim..
benim seninle davam bitti.
benim "sen" diye bağıran yanım yok artık.
seninle gülünmez, ağlanmaz, bir yolda yürünmezmiş.
sen, verilmiş her emeğin, ziyan oluşuna şahit oluşumsun.
bu yazdıklarımı bir gün gel, yüzün tutarsa beraber okuruz.
o ihtimal varsa "bile"
Ben yokum artık.
Eyüp Can Şengül