Acılı bir ruh, yabancı bir diyarda yakınlarından biriyle karşılaşan bir yabancı gibi, kendine benzeyen, aynı duyarlığı paylaşan bir başkasıyla birleşince huzura kavuşur. Hüzün kalpleri sevinçten ve neşeden daha çok birleştirip yakınlaştırır. Aşk, gözyaşlarıyla yıkandığında, saftır, güzeldir ve sonsuzdur!
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Onun ruhunu dolduran hüzün benim ruhuma da doluyordu; her birimiz kalbinde hissettiğini öbürünün yüzünde görebiliyor, göğsünde sakladığı şeyin yankısını öbürünün sesinde duyabiliyordu. Tanrılar ikimizin bedenini tek ve bütün bir bedenden yaratmışlardı, bu ayrılık da ruhlarımız için ıstıraptan başka bir şey değildi.
Selma Karami böyle bir güzellikti, ama Selma Karami’yi size nasıl anlatmalıyım? Ölmüş bir insan bülbülün şarkısını, gülün fısıltısını ya da ırmağın titreyişini nasıl hatırlayabilir ki? Prangalara vurulmuş bir mahkûm şafak melteminin ardından nasıl koşabilir? Susmak konuşmaktan daha ağır değil midir? Selma’nın gerçeğini altın çizgilerle bile çizemiyorsam da kendisine duyduğum saygı onun karanlık yönlerinden birini basit sözlerle ortaya çıkarmama engel mi olur? Çölde yürüyen aç bir adam, Gök’ten ona kudret helvası ne de bal yağdığında, kutu ekmeği reddedebilir mi?
Tanrıların ruh asaletiyle ve beden güzelliğiyle donattığı bu kadın, bizim ancak sevgiyle anlayabileceğimiz, ancak iffetle dokunabileceğimiz hem apaçık hem de bulanık bir gerçekliktir. Onu sözcüklerle betimlemek istediğimizde, bir anlaşılmazlık ve bir belirsizlik tülünün arkasında gözden kaybolup gider.
Sanki görünmez bir el, onun tüm varlığından yayılan gizemli bir kedere doğru beni çekmek ister gibiydi.