Zeynep Zafer
@Howiwineponyou
Bazen yaptığı şeyi düşündü ve hastanede kapıldığı üzüntüye kapıldı, başaramamasına, hâlâ hayatta olmasına üzüldü. Bazen de bunları düşündükçe dehşete düştü: Artık herkes ona farklı davranacaktı. Artık o tescilli bir kaçık, eskisine göre daha tatsız bir kaçıktı. İnsanları normal olduğuna ikna etme çabasına sıfırdan başlayacaktı. Kim olduğunun bir önem arz etmediği tek yeri, ofisi düşündü. Artık onun hakkında farklı şeyler söylenecekti. Tremain'in onu tanıtırken ara sıra dediği gibi firmanın tarihindeki en genç ortağı olarak değil, intihara teşebbüs eden ortağı olarak anılacaktı. Çok kızmışlardır bana, diye düşündü. Ofisteki işlerine kimin baktığını merak etti. Muhtemelen dönmesine ihtiyaçları da yoktu. Bir daha kim onunla çalışmak isterdi? Kim güvenirdi ona?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"İyiyim" dedi. İkisiyle konuştuktan sonra pişmanlık sızlattı içini ama kararı kesindi. Zaten ondan bir hayır görmemişlerdi, bol keseden dert saçmıştı, başka da bir işe yaramamıştı. Kendisini durdurmazsa, ihtiyaçlarıyla onları da tüketecekti. Onları kemire kemire etlerinin tamamını sıyıracaktı; onlara çıkaracağı her türlü zorluğa göğüs gerecekler ama o da canlarını yakmanın yeni yollarını bulacaktı. Bir süre yasını tutacaklardı arkasından çünkü iyi insanlardı, iyilik timsaliydiler ve buna üzülüyordu, ama sonunda onsuz hayatlarının daha iyi olduğunu fark edeceklerdi. Ne kadar zamanlarını çalmış olduğunu görecek, nasıl bir hırsız olduğunu anlayacak, bütün enerjilerini ve ilgilerini sömürdüğünü, iliklerini kuruttuğunu göreceklerdi. Onu affedeceklerini, bu yaptığını bir nevi özür gibi algılayacaklarını umuyordu. Serbest bırakıyordu onları; insan en sevdiğine de bunu yapardı, bırakırdı gitsin.
Unutmanın iki yolu vardı. Yıllar yılı bir kasa (hayal gücü ancak buna yetiyordu) canlandırdı hayalinde; gün bitiminde de bir daha düşünmek istemediği görüntüleri, olayları, sözleri topladı, ağır çelik kapıyı açıp hızla içeri iteledikten sonra sertçe, sımsıkı kapattı. Ama bu yöntem etkili değildi: Hatıralar bir biçimde sızıyordu dışarı. Önemli olanın hatıraları depolamak değil yok etmek olduğunu anladı.
Caleb'in haklılığına, kendisinin iğrenç biri olup başına gelenleri bir biçimde hak ettiğine karar verdiğini anladım. Ve bu çok korkunç, çok iğrenç bir şeydi. Bize değil Caleb'e inanmaya karar vermişti çünkü Caleb onun hep düşündüğü, baştan beri kendisine öğretilen şeyi doğruluyordu ve kişinin fikrini değiştirmesindense kendine belletilenlere inanması hep daha kolaydır.
Karanlık bir ormanın kıyısındaki kulübesinde yaşayan bir kadın kapının çalındığını işitir ve kulübesinin kapısını açar. Kimseyi göremediği, kapı kısacık bir an açık kaldığı halde, o sırada onlarca cin ve ifrit yanından geçip evine doluşmuştur ve onlardan bir daha asla kurtulamayacaktır. Böyle hissediyordu bazen.