öncelikle kitabın sarsıcı bir şekilde gerçekçi olduğunu söylemeliyim. ölüm gibi acımasız bir olguya karşı kişinin ve etrafındaki tanıdıkların tepkileri bazı yerlerde abartı olmuşsa da hiç sırıtmamış. kelimelerin karşısında tükendiği bir konuda roman yazmak, hele ki böylesini yazmak; Tolstoy'un ne denli değerli bir yazar olduğunu da ayrıca bize kanıtlıyor. tam metin çevirisi bulup da okumalı, not edildi.
Ölüm geliyor, önünde durup gözlerinin içine bakıyordu. İvan İlyiç korkudan taş kesiliyor ve gözlerinin feri sönüyordu. Sonra kendi kendine, "Acaba tek gerçek o mu?" diye sormaya başlıyordu.