Ölüm geliyor, önünde durup gözlerinin içine bakıyordu. İvan İlyiç korkudan taş kesiliyor ve gözlerinin feri sönüyordu. Sonra kendi kendine, "Acaba tek gerçek o mu?" diye sormaya başlıyordu.
Zamanımıza da yabancı hissediyor kendini; benim ailemden olsa da, bazen başka, onun için yitip gitmiş bir aileye mensupmuş gibi davranıyor; çoğunlukla neşesiz ve hiçbir şeyi onu keyiflendirmiyor.