Şiir böyle bir şey işte; yıllarca acı çekersin,özlersin,seversin,yalnız kalırsın vesaire...Ve, bu yıllar boyunca,konuşursun. Kendinle konuşursun,boşlukla konuşursun,karanlıkla konuşursun. Sesini duymayacak ve asla cevap veremeyecek herseyle konusursun. Bazen de konuşamazsın. Yazarsın; sayfalarca,kitaplarca yazarsın...Ama...Anlatamazsın..! İçini dökemeyecek kadar seversin içinin acısını, kalbinin sevdasını...Vazgeçersin..! Konuşmaktan da, yazmaktan da... Sonra bir şiire rastlarsın bir yerlerde ve yıllar önce bir adamın,seninkine benzeyen bir acı çektiğini ve bu acıyı birkaç mısrada anlattığını gôrürsün. Hem kendisi için hem de senin için... Şiir konsantre bir romandır..!
Hasan can Ç.