Korkularımızın hükmü yansıyor yüzümüze. Arka planda hep,kaybetme sonrasının şarkıları çalıyor. Sanırım savaşmaktan çok kaybetmeye hazırız,daima... Daha sonbahar gelmeden,kaygısından sararan yapraklar gibiyiz. Bizi hayata bağlayan nedenlerimiz,yaprakların tutundukları dallar kadar ince ve zayıf.
Oysa insanın hamurunda bencillik vardır. İnsanın hamurunda ihanet..!
İnsanın kavgası da kaygısı da onaylanmak için...
O yüzden,ne aşk tanır ne sevgi ne de sadakat .
Başkasının bahçesindeki bir gül için,kendi hazanında solup gider..!