Kelimeler var…
Savaşlar görmüş, bedenini kaybetmiş ama ruhunu saklamış.
Sevmek mi, işte o bedene değil,ruha bürünmekmiş.
Öncesi O’ndan, sonrası da O’ndan; çünkü sevda, Yaratan’dan başkasına sığmazmış.
Kalpler bir olmuş, ama bedenler ayrı kalmış. Her mesafe bir imtihan, her dua bir kavuşma umudu…
Ve biz…
Ne zamanı bekledik ne sözü.
Sadece bir bakışta bin anlam,
bir susuşta sonsuz teslimiyet aradık.
Kelimeler savaştan döndü belki,
ama aşk hâlâ alnımızda bir secde izi gibi duruyor.
Çünkü sevmek;
her dileği dua olarak O’na bırakabilmektir.