Acı ve ıstırap, yüksek bir zekâ ve derin bir kalp için kaçınılmazdır. Gerçekten yüce insanların, bence, bu dünyada müthiş bir acı çekmesi gerekir.
F.M.DOSTOYEVSKİ
Ela gözlüm hüzünlenme gül gayrı,
Haziran çıkar çıkmaz ordayım.
Ağlayarak diyorsun ki yeter gayrı,
Gözyaşını siler silmez ordayım.
İşe başlanıyor sabah kalkınca,
Zaman duruyor sanki, adını anınca.
Elagözlüm her nefes çekişte,
Soluğu alır almaz ordayım.
Kalabalık olunca büfe açılır,
Sabır olmasa nasıl dayanılır.
Beş dakika istirahat verilir,
Sigarayı yakar yakmaz ordayım.
Akşam olunca yorgunluk düşer,
Bu yaralı gönüle bir de hasret çöker.
Elagözlüm dilim seni söyler,
Kalbim hüzünle tüter tütmez ordayım.
Aramıza mesafe girse ne olur,
Aşkım nerde olsan seni bulur.
Ağaçların ardında akşam olur,
Daha güneş batar batmaz ordayım.
Sesini duymasam kalbim durur,
Arada sırada ararsın, iyi gelir.
Elagözlüm biraz da kal ne olur,
Annen çağırır çağırmaz ordayım.