Yaşamak için ışığa ihtiyaç duyarken,yaralarımızdan iyileşmek için karanlığa sığınmak istememiz ne büyük ironiydi ama aslında hayatın dengesi işte bu ironide değil miydi?Karanlık da gerekliydi,ışık gibi.
Gerçek sevgi insanı kestirmeden daima kendine getirirdi.Bu yüzden sevilmeye muhtaçtı insanlar,çünkü kendilerine gidebildikleri en kısa yoldu sevgi,kendilerini bulabildikleri tek memleketti.