İnsan gömmek istiyor.İnsan baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihninin çok derininde bir yere gömmek istiyor.
Memleketin bütün erkekleri şimdi olduğu gibi o zamanlar da aynı çelişkiyi yaşıyordu.Çıktıkları kızlarla yatmayı deli gibi istiyorlar,yatmayanları masumiyet timsali olarak görüyorlar,yattıklarını da bir anda yere indiriyorlardı.
Yalnız annemin değil kadın cinsinin tümünün çağlar boyunca uğradığı bu haksızlık can yakıcıydı.Akan suyun altında dikildiğim sırada,o dakikanın içinde dünyanın her yerinde kim bilir kaç kadın eziliyordu,itiliyordu,tecavüze uğruyordu.Dünyanın buna sessizliği dayanılmazdı.
Bir hayatım daha olsa,korkmadan dokunmak için yaşardım onu.Bir keklik beslerdim ellerimle,varsın uçsun sonunda.Bir çiçek büyütürdüm,varsın solsun sonunda.Bir omuz ısıtırdım,varsın gitsin sonunda.Dokunurdum.Ben eriyene dek,o eriyene dek,biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa,dokunurdum.Ama yok bir hayatım daha.Bir hayat daha yok.
Yok.