Herkesin ve kalabalığın alkışlarından aşk ile müstağni (gözü, gönlü tok, elindekiyle yetinmesini bilen) kalanlar, kâinatın ancak kendi anlayışiyle alkış seslerini alıyor ve gerçek saadeti yaşayabiliyorlar."
"Cinsiyete bağlanan aşkın ve onda aranan içi boş, meyus tesellinin şifa vermeyişi gibi, insanın yine insan oğluna karşı yaşadığı zaferlerin karanlık, ürkütücü ve bedbaht neşesi, kainatın bütününde varlığı koparmış olmalarından ileri gelmektedir."