Hümeyra Ilgazli
@Huumie
14 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
“Ne kadar mustarip olursanız olun, güneş bu ıstırabın arasında er geç bir çatlak buluyor, oradan altın bir ejder gibi kayıyor. Sizi iç mahzeninizden çıkarıyor, bir yığın imkânı bir masal gibi anlatıyor. “Sanki bana inan, ben her mucizenin kaynağıyım, her şey elimden gelir; toprağı altın yaparım. Ölüleri saçlarından tutup silker, uykularından uyandırırım. Düşünceleri bal gibi eritir, kendi cevherime benzetirim. Ben hayatın efendisiyim. Bulunduğum yerde yeis ve hüzün olmaz. Ben, şarabın neşesi ve balın tadıyım” diyordu.” 
Huzur
HuzurReklam
Korkunun Esiri Olmak
Korkuların insanın gerçeklik algısını nasıl değiştirip hayatını nasıl mahvedebileceğini çok çarpıcı şekilde anlatmış Zweig. Olay örgüsü ve karakterler, özellikle İrene’in yaşadığı o korkuyu birebir hissettirebilmiş i. Her an yakalanabilecek olmanın getirdiği ilk baştaki heyecanla karışık “yaşama” hissinin git gide dozu artan, şantajcının olur olmadık zamanlarda belirmesiyle önü alınamaz bir korkuya dönüşüp sonunda ölümü bu korkunun tek çaresi olarak görmesi etkileyici bir anlatımla okuyucuya aktarılmış.
Satranç metaforu
Bu zamana kadar niçin okumadığımı sorduran bir kitap oldu. Satranç, Stefan Zweig’in eşiyle beraber intihar etmeden önce yazdığı son eseri olması sebebiyle aslında onun içinde bulunduğu ruh halini de en çiğ haliyle yansıtmış. Satranç, aslında belki de bir metafor. Bir yanda cahil fakat Satranç konusunda yetenekli bir karakter ve şampiyon Mirko Czentovic,diğer yandaysa hapsedildiği dönemde Satranç’a tutunarak zihnini korumaya çalışmış ve hayata tutunmuş Dr. B. Herkesin umduğunun aksine Dr B’nin psikolojik bunalımına yenik düşüp satranç oyununu kazanabilecekken kaybetmesi de belki de Stefan Zweig’in gerçek hayattaki intihranın da belki provasıydı.
