Məcburi bağışlamağın bir dəyəri var? Həm də yalandan dillə başlayıb, ürəkdən bağışlamamaq daha böyük günah deyil? Axı elə günah çeşidi yoxdur ki, onu yalnız Tanrı bağışlasın? Məsələn, uşaqlara qarşı zorakılıq etmək kimi. Bu elə bir günahdır ki, valideynlər onu bağışlaya bilmir və o zaman bağışlamağın məsuliyyətini Tanrı öz üzərinə götürür.
İsa zühur edəndə bizi necə tapacaq?
Əgər İsa yenidən dirilməyə, minillərlə yaşamağa və daha sonra ümmətini başına yığmaq üçün cənnətdən yerə enməyə qadirdirsə, deməli icmadan qovulmuş bir dəstə qadını da tapmağı bacaracaq.
Məsum olmağına məsumam, amma normal deyiləm. Heç bir günah işləməməyimə baxmayaraq, yenə də bağışlanmağa böyük ehtiyac duyuram. Çox adam özünü dəyişdirmək məsuliyyətindən qaçmaq üçün keçmişini sentimentallaşdırır və beləcə azad, xoşbəxt ömür sürür. Ən pis halda xoşbəxt olmasa da, dözülməz əzabları da olmur.