İnsanlar, her şeyi kendileri için yaratıldığını düşünmesinden dolayı mı bu kadar vahşi olurlar? Yoksa kibrinin kölesi olan şahıslara has bir özellik midir bu vahşilik?
Bu yüzden insan, gündelik hayatta her şeyiyle dışa dönüktür. Kendisine zevk veren şeylere yönelir ve onlara doğru sürüklenir. Sonra görüyoruz ki "ben", Tanrı'yla aynı cinsten olan "ben", yükseklerden lağım çukuruna iniyorum; bir kurt gibi leş yemekten haz alıyorum. Sonra "ben"im bu bütün varlığım parça parça olur ve her parçası vahşî veya evcil bir hayvanın pençesinde pis bir tat, iğrenç bir heves ve aşağılık şeyleri elde etmek için her şeyi, en değerli şeyleri feda etmektedir.