Bugün elindeki her şeyi halk için gözden çıkarabilecek tek kişiye karşılık kendi boş gururlarından, keyiflerinden başka bir şey düşünmeyen milyonlar var. İnsan Paris'te erdemiyle değil, arabasıyla saygınlık kazanıyor.
"İyi de," diyordu kimi zaman, "davranışlarında en ufak bir çocuksuluk, yalınlık, şefkat olmadığını itiraf etmek gerek; onu hiç bu kadar kibirli görmemiştim. Yoksa beni küçük mü görüyor? Sırf bir halk çocuğu olduğum için benim uğruma yaptığından ötürü kendini suçlamak ona yakışır doğrusu."
Ciddi olmak istiyorum şimdi, zamanı geldi,
Çünkü günümüzde gülmek bile ciddi bir iş sayılıyor.
Erdemin kusur konusunda şaka yapması bile suç sayılıyor.
Ah! Büyük bir tasarının kafada canlandırılmasıyla uygulamaya konması arasındaki zaman ne acımasızdır! Nasıl boş korkular yaşanır! Nasıl kararsız kalınır! Yaşam söz konusudur! Hatta daha fazlası: Onur!