Ruhumdan arınmış bir mekanik mi sandın beni?
Bir fikrim var elbet dünyaya dair, bir de kimseye benzemeyen sevgim.
Belki seçkin değil, belki çok 'sıradan' gelir kulağa;
Lakin içinde ne bir leke var, ne de bir yalan. Sadece masumiyet
Gözlerimde parlayan ve o çocuksu hevesi,
Hayatın çarkları arasında kaybolur mu sandın?
Ben, her şeye rağmen "insan" kalmanın bedelini,
Sessizliğimle ödedim, kimsesizliğimle kazandım.
Ne bir maske taktım yüzüme, ne bir kurgu yaptım,
Sadece olduğum gibi, avuçlarımda kalbimle geldim.
Belki alkışlanacak bir zafer değil bu sadelik,
Ama kirletilmemiş bir rüyanın nöbetini tuttum.
Sen istersen "boş bir hayal" de, istersen "hata",
Ben bu sıradanlığın içinde buldum en büyük anlamı.
Çünkü dünya dönse de yalanın ve hırsın etrafında,
Hala bir yerlerde nefes alıyor, o lekesiz sevda.