Kendimi tanımak istiyorum,
Henüz ayak basılmamış kıyılarım var biliyorum.
Ruhumun kuytularında uykuda bir yabancı,
Belki bir cevher, belki dinmeyen bir sancı...
Fark ettim ki;
Sadece günü dolduruyorum avuçlarımda,
Bir infazın bitişini bekler gibi,
Zamanın dar ve soğuk avlusunda.
Sahi, ölüm müdür asıl hürriyet?
Yoksa yaşarken kurduğumuz
Şu sessiz mahkûmiyet mi asıl eziyet?