“Ben adam olmuycaaaaam.”
Sözümde durdum, sahiden olmadım. Bir şeyi kırk kere söylersen olurmuş. Eski karım da öyle derdi hep. “Sen adam olmazsın.” Herhalde olmam! Olmadım da. Yazar oldum ama.
“Peki benim bu halim ne olacak? Neden böyle hissediyorum? Sanki hiç doğmamış gibiyim. Öyle küçük bir dölüt. Masum da değil hani. Ama küçük ve savunmasız hissediyorum kendimi. Sanki bir anda birisi gelecek, alıp çıkaracak ana rahminden beni. Hiçbir şey yapamadan, dilsiz dudaksız atılacağım çöp kutusuna. “