İkarus Aforizma
@Ikar_us
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Bir gölgeden daha ince,
bir sessizlikten daha kırılgandık.
Sözlerin bile ayak sesinden ürktüğü bir yerden
doğduk.
Çiçeğin şeffaf dokusundan sızan
bir damla zamanı taşıyorduk avuçlarımızda.
Ne zamandır bekliyordu kim bilir,
adını koyamadığımız çağrıyı.
Işığın yansımasında bir tohumdu düşlerimiz,
bir avluya serilmiş dualar gibi,
yağmurdan korkan serçeler gibi ürkek.
Ve yine de,
kendi kanadımızla uçmaya yeltendik.
Aynı tasanın derdiyle eğildi boynumuz,
aynı taşın ağırlığını bölüştük.
Bir ses gibi,
bir rüya gibi,
bir an gibi...
geçtik birbirimizin içinden.
Bir fısıltıydı, sessizliğimizde büyüyen.
Adını anmaktan korktuğumuz o kelime,
gözlerimizin ıslandığı,
kalbimizin kenarında çatlaklar açan.
Soluğumuz, damarlarda atan nabzımız,
canlı her yüreğe hayat bahşedemese de,
Reklam
Öyleyse ağır ağır,
hiçbir sözü ziyan etmeden,
hiçbir dokunuşu aceleye getirmeden yaklaşayım sana.
Önce, usulca sesinden sızarak,
bir tül gibi sarılayım düşüncelerine.
İçinde en saklı tuttuğun yerlere,
hiç korkmadan, hiç ürkmeden,
yalnızca anlayarak süzüleyim.
Sonra, bakışlarının en derinine ineyim,
oradaki yorgun nehirleri,
gizli umut adacıklarını,
ıssız sabır limanlarını göreyim.
Ve ellerine dokunayım,
dokunurken hiçbir şey istemeden,
hiçbir şey beklemeden,
yalnızca varlığını kutlayarak.
Teninin kokusuna yaklaşayım usulca,
sanki kayıp bir şarkıyı yeniden bulmuş gibi,
hiçbir melodiyi aceleye getirmeden,
her notaya, her titreşime saygı duyarak.
Kalbinin kapısına vardığımda ise,
kapıyı çalmadan önce sessizce eğileyim,
orada olduğumu bilmeni sağlayarak,
ama açman için seni asla zorlamadan.
İşte bu susuş,
en gerçek teşekkür,
en derin dokunuş oluyor sevgilim.
Bazen bir kelime bile fazla,
bazen yalnızca varlık yetiyor,
bazen yalnızca bakmak,
hiçbir şeyi değiştirmeden, hiçbir şeyi istemeden,
o anı kutsuyor.
Senin susuşun,
benim sana fısıltısız bir şiirle yaklaşmam gibi;
sessizce, ağır ağır,
ve tüm benliğimle.
Bırakalım şimdi zaman durulsun biraz,
sen bakışınla beni okşarken,
ben varlığınla erirken...
Ikar_Us
29.04.2025
Gözlerini kapattığında hisset:
Toprağın ağır, eski nefesini,
havada asılı kalmış bir yaz akşamının kokusunu,
uzakta bir suyun taşlara hafifçe çarpışını...
Sonra kendini bırak:
Teninin üzerinde ince bir rüzgâr gibi dokunuyorum sana.
Ne korku, ne acele, ne soru...
Sadece temas...
Sadece varoluşun en çıplak hali...
Sana hiçbir şey yapmıyorum,
sadece orada, tam yanında,
seninle birlikte var oluyorum.
Beni hissediyor musun?
Bu dokunuşu, bu akışı ?
Ikar_Us
29.04.2025
