...Bu yüzden iyiyle kötünün ne olduğuna insanların söyledikleri ve yaptıklarına bakılarak karar verilemez. İlerlemenin kendisi de hakem olamaz. Hakem benim yüreğimdir. Hakem kendimdir.
Şu an apaçık görebiliyorum ki bütün bu olanların bir tımarhanedekinden hiçbir farkı yokmuş ama o zamanlar bunu ben sadece belli belirsiz sorguluyordum ve bütün deliler gibi ben de kendim dışındaki herkese deli diyordum.
Dinleyin beni, neden kardeş kardeş geçinemiyoruz ki? Neden en iyilerimiz bile karşısındakinden bir şeyler gizliyor, açık yüreklilikle anlatmıyor içindekileri? Sözlerimizi rüzgârın alıp götürmediğini bildiğimiz zamanlar bile neden kalbimizden geçenleri olduğu gibi söylemiyoruz? Neden herkes daha sert görünmek istiyor da duygularını açığa vurduğunda ezilecekmiş, küçük düşecekmiş gibi bir korkuya kapılıyor?