Kitap bağımlısıyım.En az elimin altında 7,8 kitap okumaya hazır olmalı.Azaldıkça panikliyorum.En çok mutsuz olduğumda okurum.Öyle ki saatlerce okuyup,yemek yemeyi bile unuttuğum oluyor.Ama terapi gibi iyi geliyor.
Uzun zamandır ilk defa tiyatro eseri şeklinde yazılmış repliklerden oluşan bir kitap okudum.Bence güzeldi beğendim.İlk sayfalarda biraz zorlansam da sonraları hoşuma bile gitti.
Kitap eski Osmanlı dönemi İstanbul'unda geçen olaylar zincirini anlatıyor.Bünyamin'in bir lağımcı olarak Ordu'da görev almasıyla başlayan olaylar.Ben çok beğendim.Güzel bir kitaptı.
Kitabın konusu ilginçti.İnsanlar ölmeden 24 saat önce uyarı telefonu alıyorlar.Bu sayede ölüme kendilerini hazırlıyorlar.18 yaşlarında iki gencin hikâyesi.İkisi de bu uyarı telefonunu almış son arkadaş uygulaması ile birbirlerini buldular.Kitap sonlara doğru başka birşeye evrildi ve ben rahatsız oldum.Dinimize ters belki ben çok kuralcıyım,belki bu konuda yobaz bile olabilirim ama midem bulandı.İki erkeğin birbirine aşık olması öğk bana normal gelmiyor.Bunu güzel bir şey gibi gösterip normalleştirmek o çağ çocukları yoldan çıkarabilecek tehlikeli mayınlar bence.Keşke okumasaydım.Benim huyum da başladığım şeyi mutlaka bitirmek yoksa huzursuz oluyorum.