Nietzsche'nin yalnızlığının nedeni yoksulluk değil yoksunluk. Zira söylediklerini idrak edebilen çok az. Belki onları bile duymuyor. Kendini anlamayan insanlarla beraber
olmayı bu nedenle yeğliyor olmalı. Ve yalnızlığında yeni düşünceler, yeni keşifler buluyor. Yeni düşünce ve keşifler şahsi tecrübelere bağlı, üstü örtük olduğundan başkaları ile paylaşması zor; yalnızlığı çevresi ile arasındaki uçurumu derinleştiriyor.
Kastedilen çocuk nasıl bir çocuk? Bu çocuk okula gidip bir şeyler öğrenen, sanki gerçekten yokmuş gibi davranıp insani duygularını sürekli bastıran çocuk. Ya da her gün
genç annesi veya ninesi veya halası tarafından "tam bir erkek,, olması için terbiye edilen çocuk. Ya da "aklını kaybeden" babasıyla on bir ay aynı evde yaşayan çocuk. Veya zaman zaman babasıyla oynamasına izin verilen daha küçük
bir çocuk. Ama babası tarafından acımasızca cezalandırılan,
karanlık odalara kapatılan çocuk. Sözü edilen çocuk bazen
bu çocuk, bazen başka çocuk değil. Hiçbir duygusunu dile
getirmeyen ve hatta hissetmesine izin dahi verilmeyen, tüm
bunlara katlanmak zorunda kalan aynı çocuk.