VLADİMİR:
..
Ama mesele bu değil, burada ne yapmaktayız, işte bütün mesele bu. Ne mutlu bize ki, yanıtı biliyoruz. Evet bu muazzam karışıklığın içinde açık seçik olan bir şey var: Godot'yu bekliyoruz-
POZZO: İmdat!
ESTRAGON:Duydun mu?
VLADIMIR: Yalnız değiliz artık, beklerken geceyi, Godot'yu beklerken... beklerken. Bütün akşam didindik durduk, yardımsız. Şimdi hepsi geride kaldı. Yarın oldu şimdiden!
ESTRAGON: İnsan biliyorsa eğer.
VLADIMIR: Sabretmekten yılmaz.
ESTRAGON: Ne beklemek gerektiğini biliyorsa.
VLADIMIR: Endişeye mahal yoktur.
ESTRAGON: Sadece bekler.
VLADIMIR: Artık alıştığımız gibi.
(Şapkasını alır, içine bakar, sallar, giyer.)