Bazen hiçbir şey olmuyor aslında.
Kimse kırmıyor seni, büyük bir kavga da çıkmıyor. Ama yine de gitmek istiyorsun.
Otobüse binip son durağa kadar gitmek, kimsenin seni tanımadığı bir sokakta yürümek istiyorsun. Çünkü aynı yerlere bakmaktan sıkılıyorsun.
Ben bazen uzaklara gitmek istemiyorum aslında.
Sadece biraz kaybolmak istiyorum. Kendi içimde kaybolmak istiyorum mesela. Bir yolu bulmaya çalışırken, birisini bulmaya çalışırken, gözlerim bağlı yürümek istiyorum bazen boş bir odada. Ben hayatı bulmak istiyorum. Hayatı bulmadıktan sonra yürümenin uzaklara gitmenin bir manası yok ki.
Kimsenin “neyin var?” diye sormadığı, ama herkesin de beni anladığı bir yere gitmek istiyorum bazen. Hava serin hatta belki yağmurlu ama bende o yağmurdan korunma isteği yok, uzaklardan en sevdiğim şarkıyı duyarım o an her şey benim
Hayat bir süreliğine benden bir şey beklemesin istiyorum.
İnsan bazen bulunduğu şehirden değil de, kendi kafasının içinden kaçmak istiyor.
Çünkü aynı düşünceler her gün aynı yerlere çarpıyor.
Ve bir noktadan sonra insanın içinde tarif edemediği bir uzaklık hissi oluşuyor.
Belki de bu yüzden bazı yollar bu kadar güzel geliyor gözüme.
Çünkü hiçbir yol sadece bir yere çıkmıyor.
Bazıları insanı kendine götürüyor.