Son Olimposlular okurken en sevdiğim şeylerden biri umut duygusunun hiç kaybolmamasıydı. Özellikle ‘Yeni gün, yeni umutlar demekti. Ve başladığı her yeni günde bir umuda ihtiyacı olacaktı.’ cümlesi beni gerçekten etkiledi. Karakterlerin yaşadığı olaylar ve aralarındaki bağ çok güzel yansıtılmış. İrem Acar’ın akıcı anlatımı sayesinde kitap bir solukta bitiyor gibi hissettirdi.