Yoluna Devam Etmek
En iyi karşılık, çoğu zaman yoluna devam etmektir.
Ama bunu söylemek kolay, yapmak zor.
Keşke insan, bir kapının artık açılmayacağını anladığı anda çekip gidebilse. Keşke kalbin “burada durma” dediği yerde akıl da tereddüt etmeden yürüyebilse. Ama olmuyor. İnsan bazen devam etmeyi değil, kalmayı seçiyor. Çünkü umut, akıldan daha ikna edici.
Sonra fark ediyorsun. Bazen bu fark ediş 6–7 yıl sürüyor. Bir bakmışsın, aslında çoktan bitmiş bir yerde hâlâ bekliyormuşsun. Devam etmen gerektiğini nihayet anladığında ise iş işten geçmiş gibi hissediyorsun. Çünkü artık sadece gitmiyorsun; aynı zamanda geçen yıllarının hesabını da açıyorsun.
“Ne kadar aptalmışım” diyorsun.
Ama bu, kendine haksızlık.
Çünkü orada kalan kişi aptal değildi; inanıyordu. Sabrediyordu. Bir ihtimali sevmeyi seçmişti. İnsan bazen yanlış yerde doğru duygularla bekler. Bu onu aptal yapmaz, insan yapar.
Asıl mesele şurada başlıyor:
Geç kalmış olsan bile, yine de devam edebilmek.
Geçmişi dövmek yerine, ondan sessizce kalkabilmek.
Devam etmek, her zaman zamanında olmaz.
Ama hiç başlamamaktan iyidir.
☕Kahve içince neden bütün sorunlar çözülecekmis gibi geliyor
☕Kahve sorunları çözmez belki,
ama insanı bir anlığına
her şeyin çözülebileceğine inandırmaz mı?