Kimsenin yağmuru seyretmediği bir dünyada, yıldızları sevmenin yalnızlığı ile her gün biraz daha geri çekildim.
Üstüme örttüğüm yorgan, yüreğimdeki serçenin küçücük ürkek kanatlarıydı..
Biraz çocuk olabilsek dostlar, kâinat serilecek önümüze bir kitap gibi ve okumayı bilmediğimizi itiraf ettiğimiz an başlayacağız okumaya belki de...
“Kimse giremez yazıp astım kalbimin kapısına. O gül yüzlü girip oturdu başköşeye. Güldü, ben okuma bilmem, dedi.”
Bazen alıyorum kendimi karşıma, diyorum ki, çok şey istemiyorum senden, adil ol, insaflı ol, sadık ol, mert ol, merhametli ol, cömert ol, razı ol yeter.