Kimsenin yağmuru seyretmediği bir dünyada, yıldızları sevmenin yalnızlığı ile her gün biraz daha geri çekildim.
Üstüme örttüğüm yorgan, yüreğimdeki serçenin küçücük ürkek kanatlarıydı..
Sanki yaşamında
eksik olan bir şeyin yarattığı boşluk
doldurulmuştu..sanki yanında,
yaşamakta olduğu anı paylaşan biri vardı, artık
yalnız başına değildi; sanki hoş bir hayat
arkadaşı önünde uzanan yaşam yolunu
kendisiyle birlikte ve el ele yürümeye razı
olmuştu. Bu hoş hayat
arkadaşı paltosundan başkası değildi.