İnsan geleceği bir kez tasarlamışsa onu yaşamış sayılırdı. İnsanın kafasında kurup gözünde canlandırdığı bir şey, tıpkı diğer gerçekler gibi bir gerçeğe dönüşürdü. Asla yok edilemezdi.
“İnsanoğlunun gözü hiç doymaz, ne kadar çok versen o kadar çok ister,” denirdi hep. Sanki kötü bir şeymiş gibi. Oysa insanoğlunu diğer türlerden ayıran, sahip olduklarıyla yetinen hayvanlara üstün kılan da bu özelliği değil miydi?