Kit kendini kötü hissetmeye başladı, dürtülmüş bir kirpi gibi kendi içine doğru kıvrıldı. İnsanın en kırılgan yanına dikkat çekilmesi ve ona bir isim verilmesi korkunç bir histi, gerçekten korkunç.
Söylenmesi gerekeni söylemek ona düşerdi, biliyordu. Yapılması gerekeni yapmak. İnsan tek başına olduğunda yapmak istediği işleri seçemez, herhangi bir şeyi beceremeyeceğine karar veremez. Zayıflığa ya da sevmemeye yer yoktur. Her şeyi yapmanız gerekir. Tüm çirkinlikler, üzücü şeyler, çoğu insanın düşünmeye bile katlanamayacağı şeyler içinizde yaşar. Her şeyi becermek zorundasınızdır.
Farklıydı çünkü artık başkalarının hayallerini gerçekleştirmek için yaşamak zorunda hissetmiyordu kendini. Hayalindeki mükemmel evlat, kız kardeş, partner, eş, anne, çalışan olmaya uğraşmaktansa, doyum verici bir hayatı ancak yalnızca insan olarak, kendi amacının yörüngesinde dönerek, bir tek kendine hesap vererek yaşayabileceğini artık anlamıştı.