Kardeşlik, pili bitmiş bir saat gibiydi. Pilini taktığın anda kaldığı yerden başlayıveriyordu çalışmaya. Bin yıl da görmesen, anında kapatıyordun aradaki açığı.
Gülüyorlardı. Benim de gülmem gerekiyordu. Bunca yıl hep böyle olmuştu, onlar ne zaman, neye gülüyorsa ben de gülüyordum. Anlamama, komik ve eğlenceli bulmama, eğlenmeme gerek yoktu. Gülümsüyordum.
Bir şeyler bulmak istiyordum, beni ağlatacak bir şeyler. İçimde korkunç bit ağlama hissi birikmişti. Bir şey olsun, bir intihar mektubu, bir ölüm güncesi, bir ayrılık haberi…