Meselenin hiçbir zaman iyi veya kötü sıfatı takmadan sadece ve sadece insan olabilmek olduğunu anlayınca tüm kaygılar yok oluyor. Hiç kimse görmediğinde yerdeki çöpü aldığında , karanlıkta da merhametini ve vicdanını zırh olarak kullandığında bir şeyler netleşiyor. Sevilmek için değil. Var olabilmek için yaşamalı insan. Arzusu uğruna değil arzusunun kendisi olabilmek için yaşamalı. Bir neden uğruna değil nedenin kendisi olduğunu anladığında belki de. Tevafuk , dediğimiz şey çok kıymetli. İnanan , inanmayan sorgulayan herkes bir noktada ilâhi bir düzenin olduğuna hep inanır. Sadece bazıları kendine itiraf etmekten korkar. Tanrı , Allah , sistem evren adına ne diyorsak bizim doğru ve dik olduğumuzda; yalansız , şeffaf ve gireceğimiz kefen kadar gösterişsiz bir şekle büründüğümüzde bize cenneti yaşatıyor. Kendin olmak meselesi bundan ibaret. Bize sürekli aşılanılan öz güven , kendin ol peşinden koşma sade yaşa propagandalarının kökü bu. Tabii ki bu çağda her şey reklam ve algı operasyonu aslolanı anlamak çok zor. Ama insan özünü bile ders niteliğinde gördüğünde tüm kavgası bitiyor ❤️ ( koşullu cümlelerim hesapçı oluşumdan :)